مواد اولیه ریخته‌گری را می‌توان به چهار دسته اصلی تقسیم کرد که هر یک نقش مکمل و اساسی در شکل‌گیری خواص نهایی قطعه دارند:

1. فلزات پایه (Base Metals)

فلزات پایه، ستون فقرات هر ترکیب آلیاژی را تشکیل می‌دهند و بیشترین وزن را در شارژ کوره به خود اختصاص می‌دهند. انتخاب فلز پایه بر اساس خواص مورد نیاز قطعه نهایی و نوع آلیاژ مطلوب صورت می‌گیرد:

• آهن (Iron): اساس چدن‌ها و فولادها را تشکیل می‌دهد. در اشکال مختلف مانند چدن خام (Pig Iron)، کلوخه آهن (Direct Reduced Iron – DRI) یا بریکت آهن اسفنجی (Hot Briquetted Iron – HBI) و قراضه استفاده می‌شود.
• آلومینیوم (Aluminum): سبک وزن و مقاوم به خوردگی، پایه آلیاژهای آلومینیوم ریختگی است که در صنایع خودروسازی، هوافضا و ساختمان کاربرد فراوان دارد.
• مس (Copper): پایه آلیاژهای برنج، برنز و سایر آلیاژهای مس-پایه را تشکیل می‌دهد که به دلیل هدایت حرارتی و الکتریکی بالا، و مقاومت به خوردگی، ارزشمند هستند.
• روی (Zinc): عمدتاً برای تولید آلیاژهای دایکاست مورد استفاده قرار می‌گیرد و به دلیل سیالیت بالا و دقت ابعادی خوب، محبوب است.
• منیزیم (Magnesium): سبک‌ترین فلز ساختاری، در آلیاژهای ریخته‌گری سبک وزن برای کاربردهای خاص به کار می‌رود.

2. قراضه (Scrap Metal)

قراضه یکی از اجزای حیاتی و اقتصادی در شارژ کوره است. استفاده از قراضه مناسب، نه تنها هزینه تولید را کاهش می‌دهد، بلکه به پایداری زیست‌محیطی نیز کمک می‌کند. انواع قراضه شامل قراضه داخلی (Return Scrap) از خود خط تولید و قراضه خارجی (Purchased Scrap) می‌شود.

• قراضه فولادی/چدنی: شامل براده‌ها، ضایعات پرس‌کاری، قطعات مصرفی و بازیافتی. کنترل آلودگی و ترکیب شیمیایی در قراضه اهمیت بالایی دارد.
• قراضه آلومینیومی: شامل پروفیل‌ها، قطعات ریختگی قدیمی و ضایعات ورق.
• قراضه مسی: شامل سیم‌ها، لوله‌ها و قطعات آلیاژی.

انتخاب قراضه باید با دقت فراوان و با در نظر گرفتن آنالیز شیمیایی انجام شود تا از ورود عناصر ناخواسته (Tramp Elements) که می‌توانند خواص مکانیکی را به شدت تحت تأثیر قرار دهند، جلوگیری شود.

3. آلیاژسازها (Alloying Elements)

این مواد به منظور تغییر و بهبود خواص فلزات پایه اضافه می‌شوند. هر عنصر آلیاژساز نقش خاصی ایفا می‌کند:

• کربن (Carbon): مهم‌ترین عنصر در چدن و فولاد، تأثیر زیادی بر سختی، استحکام و قابلیت ماشین‌کاری دارد.
• سیلیسیوم (Silicon): به عنوان گرافیت‌زا در چدن‌ها و اکسیژن‌زدای قوی در فولادها عمل می‌کند.
• منگنز (Manganese): استحکام را افزایش داده و به عنوان گوگردزدای قوی عمل می‌کند.
• کروم (Chromium): مقاومت به خوردگی و سختی را افزایش می‌دهد (مانند فولادهای زنگ‌نزن).
• نیکل (Nickel): استحکام، چقرمگی و مقاومت به خوردگی را بهبود می‌بخشد.
• مولیبدن (Molybdenum) و وانادیوم (Vanadium): به منظور افزایش استحکام در دمای بالا و سختی‌پذیری به کار می‌روند.

این عناصر معمولاً به شکل فرّوآلیاژها (مانند فرّوسیلیسیم، فرّومنگنز، فرّوکروم) به مذاب اضافه می‌شوند.

4. مواد افزودنی و کمک‌ذوب (Additives & Fluxes)

این مواد به مقادیر کم اضافه می‌شوند اما تأثیرات بسیار مهمی دارند:

• اکسیژن‌زداها (Deoxidizers): مانند آلومینیوم، سیلیسیوم و منگنز، برای حذف اکسیژن از مذاب و جلوگیری از تشکیل حفره‌های گازی به کار می‌روند.
• جوانه‌زاها (Inoculants): در چدن‌ها، برای کنترل اندازه و شکل گرافیت و بهبود خواص مکانیکی به مذاب اضافه می‌شوند (مانند فرّوسیلیسیم حاوی باریم یا استرانسیم).
• تصفیه‌کننده‌ها (Grain Refiners): در آلیاژهای آلومینیوم، برای ریز کردن دانه و بهبود استحکام و چقرمگی (مانند آلومینیوم-تیتانیوم-بر) استفاده می‌شوند.
• کمک‌ذوب‌ها (Fluxes): برای حذف ناخالصی‌ها، سرباره‌گیری و محافظت از سطح مذاب در برابر اکسیداسیون به کار می‌روند. (مانند نمک‌های فلوراید یا کلرید).